Επίλογος
Ψψψτ… εσύ…
Ποιος είσαι; Έχεις όνομα;
Ή μήπως κρύβεσαι περίτεχνα μες στο δικό μου;
Κι αν δεν θέλεις να σε μάθω,
γιατί αφήνεις ανέγγιχτα σημάδια πίσω σου;
Ίχνη κεραυνού που φιλήθηκε.
Άλλες πάλι φορές,
σ’ ακούω να μου ψιθυρίζεις ηλιαχτίδες,
Βάναυσα σχεδόν, για το πόσο μπορώ να αντέξω.
Κι όταν εγώ σ’ αναζητώ,
γιατί χάνεσαι στο υπάρχω;
Τόση απούσα παρουσία, δεν τη χωράει ο νους μου.
Ξέρω τι θα μου πεις.
“Σκέψου χωρίς λέξεις. Κοίτα χωρίς βλέμμα”
Μα πώς να κάνω χώρο ανάμεσα στο όχι και στο ναι;
“Άνθρωπος είμαι” σου φωνάζω πεισμωμένα.
Και τότε ακούω να χαμογελάς με περηφάνια,
σαν να ‘σαι εσύ που με περίμενες αιώνες.
Ψψψτ…
Ξύπνησέ με.
Σ’ εμπιστεύομαι.