Πίστη
Κάθε φορά που με ρωτάνε αν «πιστεύω»
με παίρνουν τα δάκρυα.
με παίρνουν τα δάκρυα.
Θες κάτι από τον νόστο του Οδυσσέα για την Ιθάκη;
Κάτι από την Αγάπη για τούτη τη Γη;
Κάτι από γεύση χαμένου Παραδείσου, που επανέρχεται βασανιστικά;
Κάτι από θραύσματα Φωτός που ξέμειναν εντός μου?
Στο κάτω-κάτω, το «πιστεύω» δεν μπορεί να έχει αντικείμενο,
και, στην καλύτερη, απολύεται και το υποκείμενο.